Nakon dugog zastoja, Osmansko carstvo 1560. godine počelo je obnovu rudarstva na prostoru Majdanpeka. Vremenom glas o bogatstvu majdanpečkog kraja širio se i van granica osmanske države. Ujedno, narednim vekovima tekla su nemirna vremena. Početak 18. veka doneo je niz ratova između Osmanskog i Austrijskog carstva. Jedno od poprišta tih borbi bio je kraj današnje istočne Srbije.

Godina 1716. donela je šesti po redu sukob ovih sila. Ratna dejstva vođena su do 21.7.1718. godine, kada je sukob završen mirom u Požarevcu kojim je Austrija dobila velika proširenja. Jedna od novih habzburških teritorija bila je oblast današnje centralne Srbije na kojoj je osnovano Kraljevstvo Srbija pod protektoratom Beča, dok su istočni delovi, to jest, već deo današnjeg Borskog okruga, bili pod upravom Tamiškog Banata.

Obe teritorije bile su pod protektoratom Austrije, otud su Habzburzi imali kontrolu i nad majdanpečkim krajem, što su, svesni njegovog bogatstva, uveliko i koristili. Takvo stanje se održalo do novog austrijsko-turskog rata koji je završen 1739. mirom u Beogradu, kojim je Osmansko carstvo vratilo ove teritorije. Ipak, sećanje na to koliko je Austrijancima značio Majdanpek i koliko su ga branili, ostalo je da živi, pa je o tome vek i po kasnije, na osnovu izvora, pisao i Feliks Kanic:

,,Činjenica da se svuda po okolini nailazi na staru bakarnu šljaku upućuje na to da se u Majdanpeku oduvek kopala ruda bakra, a iz arhivskih akata u Oravici se vidi da ju je i austrijska vlada s uspehom naveliko dobijala. Bakar je y očima vojne komande imao toliku važnost da je za vreme austrijske okupacije iskopano i u 26 topioničkih peći prerađeno oko 5 000 bečkih centi rude, a maršal Zekendorf je 1737, preko generala Tingena, izvršio takav raspored vojnih snaga da rudarske oblasti na Dunavu budu što bolje obezbeđene.

Mađarski kapetan Viofski, koji je dobro poznavao teren, uzeo je na sebe da sa 2000 naoružanih seljaka do oblasti Crne i Bele reke zatvori prilaze neprijatelju. Iz Beograda je 24. septembra upućena posebna jedinica za obezbeđenje male flotile, koja je imala zadatak da spase zalihe gotovog bakra. To je bilo poslednje što je Austrija dobila iz majdanpečkih (Medenipieker) rudnika. Ostaci jedne tvrđave, crkve i prostranih upravnih zgrada svedočili su još 1861. o kratkotrajnom prisustvu carske vojske na rudom najbogatijoj srpskoj teritoriji.ˮ

Profesor istorije Miloš Petrović, proveo je detinjstvo u Donjem Milanovcu. Srednju školu završio je u Požarevcu a Filozovski fakultet u Beogradu. Trenutno je na masteru. Pored obaveza na fakultetu, volontirao je u Klubu saradnika Narodnog muzeja, Pedagoškom muzeju i Muzeju vazduhoplovstva u Beogradu. Uređuje FaceBook stranicu „Upoznajte Borski okrug“, piše za Portal mladih kao i za časopise kulturno-istorijskog karaktera.